Magic Hour » tv-serie

How It Should Have Ended

Marcel — Wed, 14 Jul 2010 16:19:52 +0000

How It Should Have Ended. Over url’s die de lading dekken gesproken. Alternatieve, geanimeerde eindes van onder andere 2010, Predator, Avatar, of , zoals hieronder, Lost. LAPIDUS!

TV-series die wachten op dvd/bd-release

Marcel — Tue, 06 Jul 2010 12:15:06 +0000

Alles is wel zo’n beetje nu op schijfje verschenen? Nou, dat valt tegen. Entertainment Weekly heeft 23 tv-series verzameld die nog immer wachten op een release. Peperdure muziekrechten blijken hierbij vaak de grote boosdoener.
Het is een erg Amerikaanse lijst met (dus) veel onbekend spul, maar ook een aantal in de categorie onvervalst jeugdsentiment, zoals China Beach, The Wonder Years, Batman (met buikje!) en L.A. Law. Zou wel leuk zijn om te zien in hoeverre die series zich tig jaar na dato nog staande weten te houden.

De laatste Lost; aftellen naar 24

Marcel — Sun, 23 May 2010 11:43:36 +0000

Het einde van een tijdperk. In twee dagen tijd wordt in de VS afscheid genomen van twee klassieke televisieseries. Beiden zijn uitgesproken voorbeelden van de hogeschool van kwalitatief hoogstaande televisieseries die het afgelopen decennium uit de VS kwam.Vanavond wordt de allerlaatste, extra lange, Lost uitgezonden. In de afgelopen zes seizoenen riep de raadselachtige serie nogal wat vragen op. Zullen we overal antwoord op krijgen? Vast niet. Het afscheid levert wel veel publiciteit op; een greep vind je hier.

Minder rumoer is er rond het einde van de eens vernieuwende en spraakmakende serie 24. Een uitgewerkte formule, een paar zwakkere seizoenen, en de ‘marteling per uur-filosofie’ die na Abu Graib en Guantánamo voor een wel heel erg wrange nasmaak zorgden, deden de serie enigszins op de achtergrond verdwijnen. Morgen wordt na acht seizoenen paranoia en adrenaline de aller- allerlaatste 24 uitgezonden. Voor Moving Image Source reden in vijf video-essays te kijken waar de serie vandaan kwam en wat ze betekende.

Nog meer afscheid: er komt morgen na twintig seizoenen ook een eind aan Law & Order. Een serie die het cliché niet schuwde. Niet getreurd: er zijn nog tig spin-offs en buitenlandse versies in de lucht.

Digital Kitchen en a52 – meesters van de openingscredits

Marcel — Mon, 17 May 2010 08:27:53 +0000

Het nieuwe (derde) seizoen van True Blood gaat volgende maand van start in de VS. Erg leuke serie. Fraaie openingscredits ook. Past toch wel in het rijtje Six Feet Under en Dexter. En laten ze alle drie gemaakt zijn door Digital Kitchen, een bureau dat naast openingscredits ook reclames en ‘nontraditional content for advertising and entertainment‘ maakt. Zie ook minder bekend maar fraai werk voor series als Ghost Whisperer, Nip/Tuck of The Company hier.
Het begon wel zo’n beetje met de waanzinnig mooie openingscredits van Six Feet Under:

Click here to view the embedded video.

De combinatie a52 / Angus Wall (tevens vaste editor van David Fincher editor) behoort zeker tot dezelfde categorie, met openers voor onder andere Deadwood, Rome, maar vooral Carnivále (mijn favoriet):

Click here to view the embedded video.

Bright Lights Film Journal, mei 2010

Marcel — Fri, 07 May 2010 06:10:14 +0000

Vaste prik hier: de nieuwste editie van Bright Lights Film Journal – nummer 68 inmiddels. Met uiteenlopende onderwerpen als de minimalistische look van de originele Star Trek-serie, de kritische blik op de voedselindustrie in documentaires als Fast Food Nation en King Corn, de serie Dollhouse, Cary Grant, de allereerste filmster (en uitvinder van de richtingaanwijzer in auto’s!) Florence Lawrence , of de aanlokkelijkheid van horror.
En hiernaast zoals altijd veel recensies van films (waaronder Kick-Ass, Patton en The Cove), boeken (o.a. Robert Altman The Oral Biography) en festivals.

Saul Bass vs Lost vs Tron

Marcel — Mon, 29 Mar 2010 16:23:24 +0000

‘Stel: Star Wars was een jaartje of twintig jaar eerder gemaakt. En stel: Saul Bass had de openingcredits verzorgt.’ Zo begon een blog ruim twee jaar geleden. Well: een Bass-wannabe heeft weer toegeslagen. Ditmaal werden Lost en Tron onder handen genomen. Vermakelijk!

Click here to view the embedded video.

Van dezelfde maker: een sexy interpretatie van Fight Club.

Red Riding Trilogy – tv op het grote doek

Marcel — Sun, 14 Mar 2010 12:01:24 +0000

Sight & Sound berichte hier al in maart vorig jaar over: de bijzondere trilogie Red Riding over seriemoorden en corruptie in het Yorkshire van de jaren zeventig en tachtig. Bijzonder, omdat de basis van de drie films een kwartet(!) boeken van David Peace is, elk deel door een andere relatief onbekende regisseur gemaakt werd, en elk film een eigen stijl hanteert. Complex en grimmig is het resultaat. Bovendien vallen een keur aan Britse topacteurs en -actrices in grote en kleine rollen in de films te bewonderen. Zo zien we in het op 16mm geschoten deel 1 (In the Year of Our Lord 1974) twee van in mijn ogen grootste Britse talenten: Rebecca Hall (Frost/Nixon, The Prestige) en Andrew Garfield (Boy A, The Imaginarium of Doctor Parnassus) naast mensen als Sean Bean, Warren Clarke en David Morrissey. In het op 35mm gefilmde deel 2 (In the Year of Our Lord 1980) verschuift de aandacht naar een door Paddy Considine (Dead Man’s Shoes, In America) gespeelde politierechercheur. De regie hiervan is in handen van opkomend talent James Marsh (Winsconsin Death Trip, Man on Wire), waarmee je hier een interview kunt lezen. Het laatste deel, In the Year of Our Lord 1983, is op de digitale Red One geschoten en kan – helaas – het hoge niveau van de voorgaande films niet helemaal vasthouden.

Hoewel een reguliere bioscooprelease er niet in lijkt te zitten en het wachten is op een Nederlandse dvd/blu-ray-uitgave, kan de trilogie gelukkig nu ook op het grote doek bewondert worden. Zoals het hoort, zou ik bijna zeggen, ondanks dat het oorspronkelijk voor tv is gemaakt. Je kan ze zien tijdens het International Film Festival Breda, dat van 24 tot 28 maart plaatsvindt. In de VS was Red Riding al ook kort te zien in de bios (bij IFC), wat nogal wat publiciteit opleverde (zie bijv. Cinematical, The L Magazine, The Stranger,Village Sounds, Film Comment, New York Times, Brooklyn Rail en Slate.)

Britse televisieserie, Amerikaanse film

Marcel — Sat, 30 Jan 2010 13:05:18 +0000

Met de release van Edge of Darkness, de acteercomeback van Mel Gibson, is er weer een Britse televisieserie vertaald naar een Amerikaanse speelfilm. Dat dat verre van de eerste keer is blijkt uit een overzicht van Total Film. The Avengers, State of Play, 2x Dennis Potter (Pennies From Heaven en The Singing Detective, ook al met Gibson), Thunderbirds, enzovoort. Los van Borat en Mr. Bean (toch een beetje buitenbeentjes in dit lijstje) ken ik eigenlijk van geen enkele titel beide versies. Een zinnige vergelijking doen wordt dus vrij lastig…

The Steve Coogan Collection

Marcel — Sat, 16 Jan 2010 09:50:38 +0000

Hij duikt zo nu en dan op in films (als Tony Wilson in 24 Hour Party People, als zichzelf in A Cock and Bull Story, als ambassadeur in Marie Antoinette, of als regisseur in Tropic Thunder), maar Steve Coogan is denk ik met zijn beste werk – voor televisie – zo goed als onbekend in ons land. Volslagen ten onrechte, want zijn creaties – Paul en Pauline Calf, Tommy Saxondale en vooral Alan Partridge – behoren in mijn ogen tot de meeste memorabele typetjes ooit. De omlaag gevallen talkshowhost Alan Partridge is, zoals Popmatters terecht opmerkt, ‘… the link between, and the equal of, Basil Fawlty and David Brent.’
Zie verder A.V. Club voor een recensie en DVD Verdict voor een complete inhoudsopgave van de 13(!) dvd’s, en PopWatch voor een interview met Coogan.

Toen TV kunst werd

Marcel — Mon, 21 Dec 2009 22:15:28 +0000

In het verlengde van alle terugblikken op het afgelopen decennium een interessant artikel in New York Magazine, waarin wordt stilgestaan bij ‘a decade when TV grew a spine and a brain’. Televisieseries van de hand van mensen als David Chase (The Sopranos) en Joss Whedon (Firefly) ‘… would come to represent the new style of TV making, less sentimental and more freewheeling, willing to alienate viewers, capable of a slow build not over episodes but over whole years—in striking contrast to the slick, interchangeable legal and medical procedurals, the syndication-friendly format that dominated the networks.’ Bij deze series nieuwe stijl spelen technologieën als dvd en internet een grote rol, en werd een hoogtepunt bereikt met The Wire.

Nu lijkt het net alsof het op televisiegebied een woestenij was vóór 2000, maar daar klopt natuurlijk niets van. Want wat te denken van Twin Peaks, Hill Street Blues,The Larry Sanders Show, ER, The Prisoner, The Simpsons, Star Trek, The Twilight Zone en The X-Files, om er een paar te noemen. A.V. Club borduurt op dit verhaal verder en wijst naar een verrassende verantwoordelijke voor de televisierenaissance in de 21e eeuw: Buffy the Vampire Slayer. Hierin werden namelijk voor het eerst verhaallijnen over complete seizoenen heen getrokken, werden verschillende genres (tot musical aan toe) gemixt, waren sterke vrouwenrollen gewoon, en kwam het regelmatig voor dat cruciale personages om zeep werden geholpen. Geen wonder dat televisiemakers Buffy vaak als voorbeeld noemen.