Magic Hour » filmgeschiedenis

The 100 Greatest Looney Tunes Cartoons

Marcel — Sat, 17 Jul 2010 07:59:30 +0000

Jerry Beck staat bekend als animatiedeskundige en is onder andere beheerder van het animatieblog Cartoonbrew. Zijn nieuwste boek is The 100 Greatest Looney Tunes Cartoons, met een voorwoord van Leonard Maltin. A.V. Club is niet echt positief: ‘The book comes off as a rather sad collaboration between a publisher in search of a gift book for coffee tables, and a writer/editor reluctant to insist on a prose-heavy tome. What the world really needs is Beck’s 1994 long-out-of-print classic The 50 Greatest Cartoons: As Selected By 1,000 Animation Professionals in a revised, expanded, updated edition. That’s the book that made the case for animated shorts as an essential 20th-century art form, sparking a conversation that could last readers a lifetime.’ Animated Views is ook kritisch (het boek is meer een fraai uitgevoerde ‘trip down memory lane’ dan een uitvoerig naslagwerk), terwijl Saturday Morning Central een stuk positiever is.

50 jaar na Psycho

Marcel — Tue, 22 Jun 2010 10:03:57 +0000

Het is Hitchcock wat de klok slaat dezer dagen bij PopMatters, en dat naar aanleiding van de 50e verjaardag van Psycho. Dagelijks wordt z’n filmografie behandelt, maar daarnaast zijn er nog vele, vele artikelen. Zoals het verschil tussen de Engelse en Amerikaanse Hitchcock, de geboorte van de Britse geluidsfilm met Blackmail, of de afwezigheid van joden in zijn WOII-films. Dagelijks volgt meer!

Gerelateerd: het nieuwe boek van David Thomson: The Moment of Psycho: How Alfred Hitchcock Taught America to Love Murder. Zie Cinematical, Guardian en The Times voor niet echt himmelhoch juichende recensies.

De Carl Th. Dreyer website

Marcel — Fri, 11 Jun 2010 07:09:36 +0000

‘Carl Theodor Dreyer is the most important director in Danish cinema. In international film history, too, he ranks as one of the greatest artists of all time‘, aldus het Deense filminstituut, dat een enorm uitgebreide website geheel gewijd aan Dreyer (The Passion of Joan of Arc, Vampyr) in het leven heeft geroepen. En uitgebreid is het: biografieën, stills, posters, video’s en artikelen over onder andere werkmethode, collega’s, thema’s en werkplekken – en dan hebben we nog geen eens gehad over de mogelijkheid om in Dreyers persoonlijke archief (’original scripts, work papers, photos, research material, newspaper clippings, a book collection and more than 4,000 letters. This and much more is contained in the Carl Theodor Dreyer Collection that for the most part originates from Dreyer’s estate‘) te kunnen neuzen.
Wow. Hulde aan het DFI hiervoor!

Film Noir: The Encyclopedia

Marcel — Thu, 03 Jun 2010 09:00:08 +0000

De eerste editie verscheen al in 1979 en de voorlaatste is van 1992, dus werd het wel tijd voor een nieuwe versie van Film Noir: The Encyclopedia van Alain Silver, Elizabeth Ward, James Ursini and Robert Porfirio. In bijna 500 volop geïllustreerde pagina’s wordt de Noir-canon onder de loep genomen, onderverdeeld in The Classic Period en Neo Noir.

De makers definiëren het genre als volgt:
‘Film noir is literally ‘black film,’ not just in the sense of being full of physically dark images, nor of reflecting a dark mood in American society, but equally almost empirically as a black slate on which the culture could inscribe its ills and in the process produce a catharsis to help relieve them.’

Noir Journal noemt het ‘the acknowledged bible of the film noir movement, unsurpassed in its erudition, range, and authority since its first publication‘. Big Hollywood zegt: ‘While there is no shortage of material on film noir, never before has there been so much of it in one place. Film Noir: The Encyclopedia is a must have for any fan of the genre since it works as an in-depth version of the Internet Movie Database.’
Klinkt als een standaardwerkje…

Ondergronds filmen

Marcel — Sat, 29 May 2010 10:20:29 +0000

In navolging van FlixChatter die onlangs nadacht over memorabele films die zich in de London Underground afspelen, moest ik denken aan de onlangs door mij veelvuldig gebruikte New York Subway in de film. Uit de enorme lijst met film- en televisieoptredens waarin de metro een hoofdrol speelt zijn de films die mij direct (vaak inclusief soundtrack!) te binnen schieten: het zo goed al vergeten The Incident (1967) met een piepjonge Martin Sheen en Beau Bridges; uiteraard The Taking of Pelham One Two Three (1974) – een ongeëvenaard funky heist movie; het stripachtige en nog immer ongelofelijk coole The Warriors (1979), en The French Connection (1971) vanwege de achtervolgingsscène. Memorabele subwayscènes zijn er verder nog in After Hours (yep Paul, de prijzen gaan soms omhoog…); Die Hard with a Vengeance (lekker spectaculaire crash) en Cloverfield (geen metro te zien, wel genoeg enge beestjes).

Wel opvallend dat de meer memorabele films de tunnels en treinstellen als decor hebben in een periode die niet tot de meest vrolijke van New York gerekend kan worden en de metro ruig, vuig & goor was – en een ritje meer weg leek te hebben van een survivaltocht. Is de metro van vandaag wellicht te netjes voor filmmakers geworden? Het ergste wat een reiziger vandaag de dag kan tegenkomen in de graffiti-vrije treinstellen zijn bijvoorbeeld nagelknippers en voordringers, als we de recente metro-etiquette van een kunstenaar mogen geloven…

Bright Lights Film Journal, mei 2010

Marcel — Fri, 07 May 2010 06:10:14 +0000

Vaste prik hier: de nieuwste editie van Bright Lights Film Journal – nummer 68 inmiddels. Met uiteenlopende onderwerpen als de minimalistische look van de originele Star Trek-serie, de kritische blik op de voedselindustrie in documentaires als Fast Food Nation en King Corn, de serie Dollhouse, Cary Grant, de allereerste filmster (en uitvinder van de richtingaanwijzer in auto’s!) Florence Lawrence , of de aanlokkelijkheid van horror.
En hiernaast zoals altijd veel recensies van films (waaronder Kick-Ass, Patton en The Cove), boeken (o.a. Robert Altman The Oral Biography) en festivals.

Een bezoekje aan de ‘filmindustrie’ van Noord-Korea

Marcel — Mon, 03 May 2010 13:25:26 +0000

‘We just got back from North Korea, and all I can say is: HOLY FUCK!’ Aldus Shane Smith van Vice Magazine na zijn bezoekje met Eddy Moretti (samen tevens de scenarioschrijvers van White Lightnin’) aan het bizarre land van übermegalomaan Kim Jong-il. Gaan delen 1 en 2 van het videoverslag vooral over de moeite die het kost om überhaupt het land in te komen en zijn ze een even vermakelijk als bizar inkijkje in Noord-Korea; in deel 3 wordt eindelijk het hoofddoel bereikt: een bezoek aan de enorme Pyongyang filmstudio’s die vooral in het teken staan van Kim-Jong-il. De Grote Leider is namelijk, zo weten we allemaal, een werkelijk briljant filmmaker.
Bizar. (Had ik dat woord al gebruikt?)

Hier is de gehele film te bekijken.

Het bezoek aan Noord-Korea is onderdeel van een serie leuke bezoekjes van VBS aan opmerkelijke filmindustrieën. Eerder was er aandacht voor de narco-cinema in Mexico en de parallel-cinema in Rusland.

Hollywood on the Hudson: Film and Television in New York

Marcel — Sun, 02 May 2010 09:15:55 +0000

Een ‘zwart gat’. Zo noemt professor Richard Koszarski de geschiedenis van de filmindustrie in New York in de jaren tussen de eerste en tweede wereldoorlog. Algemeen werd aangenomen dat film ontstond en gedijde aan de Oostkust, tot het in de jaren tien z’n biezen pakte en naar Hollywood vertrok; pas eind jaren zestig keerde de filmindustrie terug naar de hoofdstad. In de tussenliggende periode gebeurde er zo goed als niets. Althans: dat idee was er tot Koszarski zich op het onderwerp stortte met als resultaat Hollywood on the Hudson: Film and Television in New York from Griffith to Sarnoff. Want: ‘decades of continuing production on the margins of mainstream filmmaking kept studio buildings and trained technicians afloat, maintaining an infrastructure that was primed to resume producing feature films when the “Dream Factory” era crumbled. In the meantime, the metropolis kept busy churning out educational and industrial films, niche movies for black or Yiddish-speaking audiences, newsreels, animation and the occasional stab at independence.’ New York richtte zich dan misschien niet het meest glamoureuze deel van de filmindustrie – speelfilms – maar bleef niettemin springlevend.
Zie verder Rutger University Press en Citypaper voor interviews met Koszarski.

Deep focus & William Cameron Menzies

Marcel — Sat, 03 Apr 2010 11:04:39 +0000

Fraai stuk van David Bordwell over geschiedenis en gebruik van deep focus in de film. Hoewel Orson Welles en cameraman Greg Tolland vaak de credits voor de uitvinding hiervan krijgen, blijkt hun Citizen Kane ’slechts’ een culminatie van eerdere toepassingen van dit stijlmiddel, waarin voor- én achtergrond in een frame scherp in beeld worden gebracht. Hierbij komt een bijzonder figuur naar voren: filmmaker in de breedste zin van het woord (want art director, regisseur, scenarioschrijver etc.) William Cameron Menzies. Bordewell besteed in een apart essay uitgebreid aandacht aan deze visionair.
Het is grappig om te zien hoe de hele hausse rondom filmen met DSLR’s voor een deel draait om iets wat als uitermate filmisch wordt beschouwd en juist de visuele tegenhanger van deep focus is: een beperkte scherptediepte.

De verloren Egyptische stad – in Californië

Marcel — Sun, 28 Mar 2010 09:56:32 +0000

Ergens onder de duinen van Guadalupe, Californië, liggen Egyptische ruïnes verborgen. Althans: de overblijfselen van de enorme sets die Cecil B. DeMille begin jaren twintig liet maken voor The Ten Commandments. Na de opnames liet DeMille de sets begraven – stel je voor dat een concurrent er ging filmen. In 1982 hoorde Peter Brosnan, zoals uit een fascinerend artikel in LA Times blijkt, dit verhaal. Hij geloofde het eerst niet, maar werd er toch door gegrepen. Hij wilde de locatie achterhalen, de sets uitgraven en een documentaire hierover maken. Hij begon hiertoe alvast verhalen van locals te filmen. Tot op de dag van vandaag probeert hij dit project te voltooien, maar geldgebrek en rechtengeneuzel zorgen ervoor dat de documentaire nog niet af is – en de sets nog immer onder meters zand liggen. Deze decennialange zoektocht maakt van Brosnan zélf een interessant onderwerp voor een documentaire maakt, lijkt me.